De eerste twee maanden in Peru

Elisa vertelt:

Ondertussen is het al zeven weken geleden dat ik vol spanning vertrok richting het mooie en authentieke Ayacucho om er aan de slag te gaan als kinesitherapeut.

Op bezoek bij Wasi Esperanza

Tijdens onze doorreis in Peru bezocht ik met ons gezin het revalidatiecentrum in Ayacucho. Enkele dagen lang mochten we even meedraaien met de revalidatietherapieën, het kinderdagverblijf en zelfs de hulp voor de ouders.

We voelden daar zelf aan dat dit laatste waarschijnlijk even belangrijk is als de revalidatie zelf. Niet alleen heerst er nog steeds een enorme taboe rond fysieke en mentale beperkingen maar de ziektezorg is op dat gebied nog erg achtergesteld. Vaak weten ouders niet waar te beginnen met alle procedures en gesprekken met dokters, waar ze grote delen niet van begrijpen. Om ze hiermee te helpen zijn er sociale assistenten die met hen meegaan om alles duidelijk te maken en hen te helpen het meeste uit de dure hulp te krijgen.

Voor de kinderen zelf zijn er dus opvangmogelijkheden en revalidatietherapieën, waaronder fysieke en mentale sessies. Elk jaar wordt er een vrijwilliger vanuit België naar het centrum gestuurd die de lokale werknemers ondersteunt en hen methodes aanleert zodat deze het later volledig zelfstandig kunnen doen. Hier vind ik dat een onderschatte waarde van het project zit. Want buiten de kinderen met een beperking te helpen worden er ook mensen opgeleid om dit te doen, zo wordt er nog een tweede groep mensen geholpen.

Op het einde van ons verblijf vertrok ik er met een heel goed gevoel, wetend dat Tumbador vanuit de andere kant van de wereld zo een mooi project heeft opgericht en het nu nog steeds coördineert. Het was een oog openende belevenis die me nog heel lang zal bijblijven.

Stijn

Wasi Esparanza breidt kine-aanbod uit

Coördinator Karime vertelt dat Wasi Esperanza in Peru intussen heel wat verschillende therapieën aanbiedt. “Dankzij de steun van Tumbador vzw kan Wasi Esperanza een integrale therapie aanbieden aan de patiënten. Met andere woorden: alle kinderen krijgen 1 keer per week kinesitherapie, maar we weten dat dat niet voldoende is. Daarom organiseren we een aantal bijkomende therapieën.

- Paardentherapie: sinds vorig jaar wordt dit wekelijks georganiseerd in het Instituto Nacional de Cultura. Vrijwilligers van de school voor dierenartsen zetten zich in om Limeño, het paard waarmee we de therapie doen, te verzorgen en te vervoeren.

- Watertherapie (of hydrotherapie): dit wordt georganiseerd door onze kinesisten. Elke week trekken we naar een zwembad in de stad en amuseren de kinderen zich te pletter. Voor de kinesisten is het elke week weer een nieuwe uitdaging.

- Groepstherapie: hiermee zijn we dit jaar begonnen. Voor onze patiënten is het een goede manier om meer vertrouwen te krijgen en meer ouders samen met de kinderen te laten werken. Onze vrijwilligster Aline organiseert deze therapie. Elke sessie is anders omdat ook elke groep anders is. Maar zij zet zich hier heel erg voor in!

Elke week gebeurt er hier dus heel veel en boeken we mooie resultaten. We zijn alle vrijwilligers en sponsors van Tumbador erg dankbaar omdat zij ons in staat stellen om de levenskwaliteit van onze patiënten te verbeteren.”

Laura lanceert hippotherapie in Ayacucho

Laura Van Vaeck, die nu als vrijwilliger voor Tumbador in Wasi Esperanza zit, is gespecialiseerd in hippotherapie en heeft hierrond een project op poten gezet in Ayacucho. Hippotherapie is een vorm van kinesitherapie waarbij gebruik gemaakt wordt van het paard om het kind te helpen met verschillende doelen zoals regulering van extreme spierspanning, evenwicht, stabiliteit, coördinatie en zo meer. Nu wil ze graag een zadel op maat laten maken en daarvoor heeft ze een crowdfundingactie op poten gezet. Doneren kan via deze link.

Peru: de fakkel wordt doorgegeven

Emilie Wouters aan het woord: “Het einde van 2017 staat voor de deur; het zijn de laatste weken in Wasi, de laatste therapieën, de laatste verslagen, de laatste vergaderingen en activiteiten… Tijd om weer stil te staan bij onze verwezenlijkingen van dit jaar. Opnieuw zijn ze niet mis. Dit jaar verwelkomden we een 2de (3de met de vrijwilligers erbij gerekend) Peruviaanse kiné, een nieuwe vrijwilligster- ergotherapeute kwam als een geschenk uit de lucht gevallen, op het juiste moment, een lokale erkenning van ons werk door de gemeente Huamanga tijdens de ceremonie voor de dag van de persoon met een handicap en, als kers op de taart, hebben we een pracht van een nieuw huis aan de achterzijde van het Wasi pand. We zijn met ons gat in de boter gevallen of verdienen we dit echt?!

Peru krijgt hoog bezoek uit België

Onze voorzitter Stefan Hertling vertelt... “Afgelopen zomer ben ik samen met mijn gezin afgereisd naar Peru. Hoewel het onze zomervakantie was, konden we natuurlijk Wasi Esperanza in Ayacucho niet links laten liggen. We hebben een vijftal dagen doorgebracht in Ayacucho alvorens we onze rondreis in het prachtige land aanvatten. Tijdens die dagen heb ik heel wat vergaderingen gehad, maar ook ontspannende activiteiten met het personeel van het centrum. Het zou me te ver brengen om van dit alles verslag te doen, maar er zijn twee ervaringen die ik graag met jullie wil delen.

We streven ernaar dat de ouders van patiënten zich verenigen in een oudervereniging om op die manier niet alleen een stem te hebben binnen Wasi Esperanza, maar ook daarbuiten naar bijvoorbeeld het stadsbestuur toe. De ouders zijn zeer dankbaar voor wat het centrum al voor hen heeft betekend. In een gesprek met een van die ouders was er een getuigenis die me zeer heeft geraakt en ontroerd. Een moeder vertelde me dat ze na de geboorte van haar dochter helemaal geïsoleerd geraakte. Familie, vrienden, buren en kennissen lieten haar allemaal links liggen omdat ze geloven dat het krijgen van een kind met handicap een straf is of dat de handicap overdraagbaar zou zijn… Zeer schrijnend! Maar het lichtpunt voor de mama en haar dochter was dat ze via Wasi Esperanza opnieuw “familie” heeft: het personeel, de andere kinderen, de ouders, onze vrijwilligers vormen samen een nieuwe thuis!

Wasi Esperanza zit geregeld samen met verschillende afgevaardigden van allerlei instanties die ook te maken hebben met de problematiek van personen met een handicap: instituten uit de gezondheidszorg, het bestuur op niveau van stad en provincie en allerlei belangenorganisaties. De bedoeling is te bekijken hoe ze elkaar samen kunnen versterken in het voordeel van personen met een handicap. Het deed me deugd om te zien dat die afgevaardigden er samen iets van willen maken in een context die verre van ideaal is. Zij loofden allemaal het goede werk dat door het centrum wordt verricht. Op het einde van de vergadering vroeg ik hun hoe zij de positie van personen met een handicap op vlak van gezondheid en in de maatschappij zien evolueren en hoe de evolutie verloopt van de middelen die er nodig zijn om hen te helpen. Iedereen zag over de hele lijn verbetering en verwachtte ook dat die trend zich zal doorzetten, zij het stapje voor stapje. Het optimisme (vanuit de realiteit gesteund) deed me deugd.

Ons bezoek daar heeft voor veel energie gezorgd om me te blijven inzetten. En op de vraag “Papa, waarom moet je alweer voor Tumbador vergaderen?” hoef ik niet meer te antwoorden :-).”

Peru: nieuwe kinesiste Laura stelt zich voor

Wist je dat... Tumbador vorige maand een nieuwe kinesitherapeute naar Peru zond?

Laura Van Vaeck (24) is afkomstig uit Kessel-Lo (Leuven).

Ze stelt zichzelf voor: "Ik ben Laura Van Vaeck, 24 jaar en in juni 2015 afgestudeerd als kinesitherapeute met specialisatie pediatrie. Ik heb sindsdien gewerkt in een instelling voor personen met een meervoudige beperking, een school voor buitengewoon onderwijs en een zelfstandige praktijk. In tussentijd heb ik ook het diploma hippotherapeut (kinesitherapie met behulp van het paard) aan de Artevelde Hogeschool behaald. Het zou dan ook heel fijn zijn om in Ayacucho de mogelijkheden te vinden om hippotherapie toe te passen voor de kinderen hier. Ik sta te springen om de kennis die ik tot nu toe heb opgedaan te kunnen delen in Wasi Esperanza en hoop dat ik dit jaar een meerwaarde zal zijn in het team!
Ik wil ook graag Tumbador en Wasi Esperanza bedanken voor deze unieke kans om deel uit te maken van het team!"

Je kan Laura volgen via https://lauragoesperu.wordpress.com

Wasi Esperanza in Metro

Een jong Brussels koppel trok eerder dit jaar hun stoute schoenen aan en vertrok op wereldreis. Hun avonturen kan je wekelijks volgen in het gratis dagblad Metro. Deze week zitten ze in Ayacucho. En brengen ze een bezoek aan Wasi Esperanza. Het volledige verslag lees je hier: https://nl.metrotime.be/2017/07/28/metro-travel-stories/naar-lima-viavia-ayacucho/ 

Op bezoek bij dochter/kiné Sofie in Ayacucho

De ouders Chris en Eric vertellen... “Op 21 september vertrok onze dochter Sofie, na haar studies kinesitherapie, naar Peru om als vrijwilliger te gaan werken in het revalidatiecentrum Wasi Esperanza. Na 5 maanden vonden wij het een gepast moment om haar en het centrum te bezoeken. Wij hebben het rondreizen een beetje beperkt en zijn 9 dagen in Ayacucho gebleven om het leven daar en in het revalidatiecentrum van dichterbij mee te maken.

Wij zijn superblij dat we dit gedaan hebben. In de eerste plaats natuurlijk om Sofie terug te zien, maar ook om  de cultuur en de levenswijze van een ander continent mee te maken. Het heeft onze kijk op de wereld toch weer een beetje verbreed. Wij hebben Peru leren kennen als een kleurrijk land met vriendelijke mensen. Het is een land in evolutie, maar nog sterk verschillend van streek tot streek. In Peru leeft 30 % van de bevolking onder de armoedegrens maar in een regio als Ayacucho kan dat oplopen tot 70%. Veel mensen werken hard om het wat beter te hebben. Zo hadden we een gesprek met een dame die een standje met fruit heeft op de markt. Zij vertelde ons dat ze elke ochtend om 6 uur  begint en tot ‘s avonds 20 uur werkt en dit alle dagen van de week. Beroepen die bij ons al lang verdwenen zijn, vind je daar nog steeds terug. Schoenpoetsers die ganse dagen op de Plaza de Armas werken of de ontvangers die half uit de bus hangen en de mensen helpen opstappen. Het is in België moeilijk voor te stellen maar bij een bakker, apotheek of restaurant kan je nog gerust terecht om 22 uur.

Wij zijn zelf werkzaam in de medische sector en waren dan ook blij dat we de werking daar konden leren kennen. Wasi Esperanza zorgt in de eerste plaats voor revalidatie van kinderen met een handicap, maar het betekent zoveel meer voor de kinderen en hun ouders die daar therapie komen volgen. Er wordt multidisciplinair gewerkt om de mensen te helpen hun weg in de gezondheidszorg te vinden en kinderen meer kansen te geven op een betere kwaliteit van leven. Wat ze in Wasi Esperanza met beperkte middelen en mogelijkheden presteren en bereiken is zeer knap.

Sofie werkt samen met twee Peruaanse kinesisten. Er wordt enthousiast gewerkt op een wetenschappelijke basis met oog voor de noden en de mogelijkheden van het kind en zijn omgeving. Er is ook veel aandacht voor de sociale noden van het kind en zijn familie. Dit gebeurt altijd met veel respect en begrip voor de plaatselijke gewoonten en gebruiken. Wij hebben daar zelf kunnen zien dat  een organisatie als Wasi Esperanza noodzakelijk is voor de regio. Het zorgt voor mensen die anders in de kou zouden blijven staan. En dat maakt het werk van Tumbador zo belangrijk want Wasi zou niet kunnen bestaan zonder de hulp van Tumbador. De fondsen die door Tumbador bijeengebracht worden, komen rechtstreeks ten goede van Wasi Esperanza. Het zorgt ook voor tewerkstelling van de plaatselijke bevolking in het revalidatiecentrum; er werken meer dan 15 personen. Natuurlijk is niet alles altijd perfect en ideaal, maar er wordt steeds getracht om oplossingen te vinden die voor iedereen aanvaardbaar zijn. Wasi is een groeiende organisatie die elke keer weer bijleert van de moeilijkheden die ze tegenkomen.

Wij zijn in elk geval vol bewondering voor wat daar gebeurt. Wij vinden het een voorbeeld van goede ontwikkelingssamenwerking.  Rechtstreeks contact met de bron, kleinschalig en met veel inbreng en tewerkstelling van de plaatselijke bevolking met het ultieme doel om het zelfstandig te laten draaien. Het is voor ons een ervaring geweest die onbetaalbaar is en ons levenslang zal bijblijven.

Je ziet, nooit te oud om van je kinderen te leren. Bedankt Sofie!”

 

Stagiaire Astrid over haar 10 weken in Wasi Esperanza

“Als laatstejaars student in de kinesitherapie (met specialisatie pediatrie hebben we de mogelijkheid om 10 weken een buitenlandse stage te doen. Ik twijfelde geen moment en vertrok op 10 februari naar Wasi Esperanza. 

Ik word er direct ingegooid want ’s middags wordt gevierd dat er een verdieping af is van het nieuwe gebouw, meteen een goede manier voor de eerste kennismaking met het centrum.

De eerste week is wel echt zwaar. Al de nieuwe input: de cultuur, de patiënten, de collega’s,het Spaans,... Geleidelijk aan begint dit natuurlijk wel te wennen. Het helpt dan ook dat ik gemakkelijk word opgenomen in Wasi want dit is niet ‘gewoon’ een revalidatiecentrum maar echt een familie. ’S Middags genieten we dan ook samen van Ana’s heerlijke kookkunsten en was er altijd wel een gezellige babbel (waar ik in mijn beperkt Spaans wel niet altijd in mee was).

Wat ik in het begin heel raar vond, is dat veel kinderen hier geen diagnose hebben. Ouders komen hier vaak aankloppen omdat ze van het centrum hebben gehoord, maar zonder ooit naar een dokter te zijn geweest. Vaak moet je als kinesist dus mee nadenken over diagnoses, wat ik heel interessant vind. Dan wordt het ‘grote syndromenboek’ bovengehaald en het internet uitgepluisd. Het centrum is multidisciplinair wat er ook voor zorgt dat de kinderen op verschillende vlakken (psychologie, educatie, gezondheid, …) verder geholpen worden.

Ik had het wel vaak moeilijk als ik vergeleek met wat ze in België voor deze kinderen zouden doen: Operaties, orthesen, rolstoelen, korsetten, … In Wasi doen ze wat ze
kunnen. Oude rolstoelen en prothesen worden hier aan de kinderen aangepast en uitgeleend voor gebruik. Maar operaties zijn hier vaak te duur en ook moet de reis naar Lima hiervoor worden gemaakt. Vaak spookt het toch door mijn hoofd hoe sommige complicaties vermeden hadden kunnen worden.

Op 16 maart mocht ik mee op huisbezoeken naar San Miguel en dat heeft mijn ogen nog meer geopend. Hier zag ik pas echt de armoede van de patiënten. Veel gezinnen wonen ook heel afgelegen en dan is het wel logisch dat sommige ouders zo onwetend zijn over geneeskunde en gezondheid. Patiënten komen soms dan ook een heel eind (over onverharde wegen) om toch dat ene uur therapie te krijgen.

Ik heb hier heel veel bijgeleerd, zowel op professioneel vlak als op sociaal vlak. Een revalidatiecentrum als Wasi Esperanza is hier geen luxe, maar een noodzakelijkheid. Al is het al alleen om de kinderen in contact te brengen met een dokter of ouders meer bij te leren tijdens de workshops die op vrijdagmiddag plaatsvinden. Ik heb er heel hard van genoten om met de kinderen en collega’s hier te werken en ga het heel hard missen, maar wie weet kom ik nog weleens terug.”

 

Jackie vertelt over opleiding

Jackie, onze Peruaanse kinesistherapeute, trok in april voor een opleiding naar Arequipa en brengt er graag verslag over uit: 

“Hallo, ik ben Jackeline, kinesitherapeute in Wasi Esperanza - Ayacucho. Ik wil jullie graag iets vertellen over mijn reis naar Arequipa voor de cursus "NDT (neurodevelopmental treatment) behandelstrategieën en sensorische integratie voor kinderen, georganiseerd door het Medical  Ministry  International  (MMI). Dit is een NGO die revalidatietherapieën aanbiedt aan kinderen in Ayacucho en ons bijstaat met orthopedische materialen en diagnosestellingen 1x/jaar. De cursus werd gegeven door een ergotherapeute uit Amerika, gespecialiseerd in NDT en met 30 jaar ervaring. Het was een 4-daagse opleiding waaraan 45 therapeuten deelnamen: kinesitherapeuten, logopedisten en ergotherapeuten vanuit gans Peru. Ik vond het zeer fijn om te kunnen gaan, ik leerde veel bij, wat me zeker zal helpen bij mijn dagelijkse therapieën in Wasi Esperanza en ik kijk ernaar uit om al deze kennis te kunnen delen met mijn collega's!”