Sofie Johnson in Peru

Wist je dat onze vrijwilliger Sofie Johnson een blog bijhoudt over haar Peruviaanse avontuur? Voorlopig staan er enkel foto's op, een impressie van haar eerste maand in Ayacucho. Je kan Sofie volgen op https://sofieinperu.wordpress.com

Nieuwtjes uit Wasi Esperanza

In augustus zijn 2 nieuwe mensen in het revalidatiecentrum gestart. De langgezochte kine is uiteindelijk Jackeline of kortweg Jacki geworden. Een juist afgestudeerde kine die in Huancayo studeerde en nu haar tijd en kennis aan onze patiënten komt geven. In de dagopvang is psychologe Romina het team komen. Door haar ervaring in aangepaste scholen en kinderen met aangepaste leernoden heeft ze ons weten te overtuigen van haar capaciteiten om de nieuwe afdeling ‘onderwijs’ te leiden. Vanaf augustus zijn we met een nieuwe project gestart dat gericht is op inclusie onderwijs. We willen meer kinderen laten studeren in reguliere scholen en waar nodig in het speciaal aangepaste onderwijs. Zij gaat hiervoor prospectie doen en een pilootproject opzetten. Dit project kunnen we doen door de steun van Mision USA. De Amerikaanse dokters die ons nu ook op lange termijn gaan ondersteunen.
Welkom aan beiden; we hopen samen met hen nog veel te kunnen groeien!

Het gezondheidssysteem

Het lijkt ons nuttig om af en toe stil te staan bij het grotere verhaal, daarom gaan we dit keer in op het gezondheidssysteem in Peru en de impact die dat heeft op ons project. Het grootste deel van de gezondheidszorg in Peru wordt voorzien door het Ministerie van Gezondheid (MINSA), dat 60% van de bevolking zou moeten bedienen, voornamelijk het armste deel (Jammer genoeg is het niet zo dat omdat er toegang is dat iedereen een soort ziekteverzekering heeft; heel veel van onze patiënten hebben vaak geen dekking en moeten we nog helpen om zich aan te sluiten). Daarnaast bestaat EsSalud als een vorm van sociale zekerheid waarbij werknemers een deel van hun loon afstaan om zichzelf en hun familie te voorzien van gezondheidszorg en pensioensparen. Zo’n 30% van de bevolking geniet van deze vorm van sociale zekerheid. De overblijvende 10% van de diensten worden voorzien door een doolhof van private verzekeraars, speciale voorzieningen voor het leger en politie, het middenveld en NGO’s. Elk van deze entiteiten heeft zijn eigen financieringsmechanismen, ziekenhuizen en centra.
Er bestaan echter nog steeds grote verschillen in de gezondheidsstatus tussen arm en rijk. Kindersterfte, infectieziekten en ook handicaps komen vaker voor bij de armere lagen van de bevolking die meer blootgesteld zijn aan de risicofactoren en minder toegang hebben tot de betere EsSalud of private diensten. Daarnaast is er een ongelijke geografische spreiding van voorzieningen en gezondheidswerkers met Lima en de kust als de meest ontwikkelde regio’s in vergelijking met het Andesgebergte en Amazonegebied. Voor een deel komt dit uiteraard door de moeilijke bereikbaarheid maar daarnaast draagt ook emigratie van gezondheidswerkers naar de kuststreek of het buitenland bij tot de moeilijkheden in deze regio’s.
Wat betekent dit voor Wasi Esperanza en Tumbador? Als kleine NGO die zich richt op een specifieke zorg en doelgroep die vaak naast dit systeem valt, heeft ons project enerzijds de taak om de problemen die gepaard gaan met kinderen met een handicap aan het licht te brengen door middel van sensibiliseringsacties en het aanbieden van een zorgmodel dat tegemoetkomt aan de noden. Anderzijds moet de focus van Wasi Esperanza ook liggen op het niveau van het gezondheidssysteem waar het project kan worden vertaald naar bredere projecten met een groter bereik. Met slechts 12% van de personen met een handicap die toegang hebben tot revalidatie en slechts 48.6% van kinderen met een handicap die naar school gaan zijn er grote uitdagingen. Als Tumbador meer dan een druppel op een hete plaat wil zijn moet er dus dialoog en samenwerking zijn met de andere actoren in de gezondheidszorg.

Update van de laatste maanden

In Wasi Esperanza blijft het ruisen en bruisen. Een overzichtje:

• In april kregen we een groep van 7 gemotiveerde studenten orthopedagogie voor twee weken over de vloer. Er werden veel activiteiten georganiseerd, daguitstappen, speciale therapie momenten en veel plezier gemaakt.
• We vierden de 3de verjaardag van Wasi Esperanza, in het teatro municipal van Ayacucho op 1 april 2016.
• Verpleegster Zulma organiseerde een vaccinatiecampagne om de kinderen en personeel te wapenen tegen de komende griepperiode. Nu de winter goed is ingetreden kunnen we dat wel gebruiken!
• In San Miguel gingen we op daguitstap naar het zwembad met de kinderen en ouders. Heerlijk spetteren in het water!
• We hebben, naar jaarlijkse traditie, 2 bezoekende verenigingen over de vloer gehad, MMI en MISION USA. Vanuit het MMI komen er 2 kinesitherapeuten uit Arequipa ons bezoeken en zij brengen veel orthopedisch materiaal mee, om aangepaste steunzolen te maken, neurologische rolstoelen te geven aan de patiënten die het nodig hebben en oriëntatie rond therapie te geven. Dit jaar waren er zowaar zelfs 2 ‘sta-apparaten’ bij. Ook de Mision USA kwam langs en zag dat het goed was. Dit jaar werden er zelfs consultaties van een cardioloog en orthopedist georganiseerd. Zo kregen al onze kindjes met het syndroom van Down een echografie van hun hart en de kinderen met orthopedische problemen konden geëvalueerd worden. Verder komt ook de pediater elk jaar met veel plezier en enthousiasme terug om onze patiënten verder te kunnen helpen rond diagnose, medicatie en ander advies.
• Tussen al deze activiteiten door blijven we uiteraard therapie geven, weliswaar met minder capaciteit omdat we tot nu toe geen lokale kinesitherapeut vinden. Daardoor zitten we met een langere wachtlijst, wat we snel hopen te verhelpen.
• Voor onze area ‘bisuteria’ (juwelenatelier) breken er nieuwe tijden aan. We hebben subsidies gekregen van de provincie West-Vlaanderen waarmee we onze ‘inkomen genererende area’ een nieuw leven kunnen inblazen. Volgende week start een nieuwe persoon als verantwoordelijke van de area. Samen met de mama’s gaat hij op zoek naar een vast product dat we kunnen maken en verkopen, gaat hij een business plan opstellen en bezig houden met de marketing. Kortom we gaan professionaliseren om zo meer eigen inkomsten te bekomen en een deel van de werking van Wasi-Esperanza te kunnen bekostigen. Jullie zullen er vast en zeker nog van horen!
• Het kan niet allemaal rozengeur en maneschijn zijn... We hebben besloten eind juni de deuren van ons revalidatiecentrum in San Miguel te sluiten. Dit omdat we geen kinesitherapeut vinden die vrijwilligster Lore kan vervangen. Het is een moeilijke beslissing geweest en we hebben er lang over gedaan om de knoop door te hakken maar alle tekenen wijzen in de richting dat het project niet kostenefficiënt meer was. Uiteraard doen we dit niet van de ene dag op de andere en voorzien we opvang voor de patiënten die het nodig hebben.

Karime vertelt over Jesús

Karime werkt sinds 2014 voor Wasi Esperanza en neemt tijdens het bevallingsverlof van coördinator Emilie enkele van haar taken over. Ze stelt jullie graag een van de patiënten, Jesús, voor.

Lore en logopedie in San Miguel

De voorbije jaren was er geen vrijwilliger ter plaatse in San Miguel, maar werd het project in het oog gehouden door de vrijwilligers in Ayacucho. Peruaanse kinesitherapeuten zorgden voor de therapie. Het voorbije jaar was dat Cynthia, een jonge kinesiste uit het Noorden van Peru die ver weg van haar familie in het kleine bergstadje kwam wonen om voor Wasi Esperanza te werken. Cynthia deed dit met heel haar hart. Ze voelde zich helemaal thuis in San Miguel en heeft een fantastische band gecreëerd met de ouders en de kinderen. Een van de grote verdiensten van Cynthia is ‘terapia de lenguaje’, wat in België logopedie heet en een apart beroep is, maar wat in Peru bij de opleiding en bijscholingen van kinesisten hoort. Jhon Armando, 5 jaar, is een jongetje met syndroom van Down dat nooit sprak, maar heel graag communiceert met gebaren. Zijn ouders dachten dat hij stom was, dat hij nooit zou kunnen spreken, maar nu kan Jhon Armando al flink dierengeluiden nadoen met Cynthia en komen er al echte woordjes.

Hopelijk kunnen we hem verder stimuleren, zodat hij woorden zal kunnen gebruiken die iedereen verstaat. Frank Elvis is al 14, hij heeft ook het syndroom van Down en komt al vele jaren naar de therapie voor zijn motorische ontwikkeling, al die tijd zonder te spreken. Nu kan je hem vragen stellen en probeert hij goed te antwoorden met korte, maar duidelijke woorden. Frank Yovani, ook 14, heeft cerebrale palsy met een mentale achterstand. Hij zei tot nu toe niet meer dan ‘mama’, maar begon onlangs spontaan dierengeluiden te imiteren die hij bij Cynthia had geleerd. Misschien zegt hij binnenkort nieuwe woorden? En zo komen er nog wat kinderen op therapie, bijvoorbeeld om moeilijke letters zoals ‘l’, ‘r’, ‘s’ juist te kunnen uitspreken, of beter te leren articuleren,… Jammer genoeg heeft Cynthia haar job bij Wasi Esperanza beëindigd in september om ergens anders te gaan werken. Nu ben ik, Lore, hier als vrijwilliger om de therapie verder te zetten en de werking van het centrum te proberen verbeteren. Spijtig dat spraaktherapie geen onderdeel van mijn opleiding was en dat mijn Spaans misschien niet het goede voorbeeld is voor de kinderen, maar gelukkig heeft Cynthia al goede workshops gegeven en ben ik ook hard aan het oefenen op dat Spaans, dus hopelijk kan ik de patiënten die het nodig hebben toch ook nog op vlak van taal verderhelpen.

Het verhaal van Bert en Greet in Ayacucho.

Eind augustus brachten Greet, ondermeer verantwoordelijke in het Sportpaleis, en haar echtgenoot Bert een bezoek aan het project Wasi Esperanza in Ayacucho. Ze brachten 2 dagen door in het revalidatiecentrum. “Al verbleven we maar een korte tijd in het centrum, toch kregen wij een vrij volledig beeld van de werking. Wat ons het meest is bijgebleven is het enthousiasme en de gedrevenheid van de medewerkers.” zegt Greet. ”Ze vinden het spijtig dat ze niet meer kinderen kunnen helpen (er staan er namelijk 27 op de wachtlijst).” De reis bood Greet en Bert ook de gelegenheid om aan het personeel te vertellen hoe hard hier wordt gewerkt om alle fondsen te verzamelen. Langs deze weg moesten ze van het personeel iedereen bedanken die een steentje bijdraagt aan de werking van het centrum. Ze spraken er ook met de voorzitster van de oudervereniging. Zij liet weten dat dankzij de goede zorgen van de kinesisten haar zoon nu kan lopen. Kinesitherapie is er enorm duur en veel mensen kunnen dit in de streek van Ayacucho niet betalen. Tumbador houdt rekening met het inkomen van de ouders, waardoor kinesitherapie voor vele ouders wel mogelijk wordt. Ook vanuit de ouders een gemeende dankjewel voor alle medewerkers van VZW Tumbador!

Bart vertrekt op 2 september naar Ayacucho

Hallo, ik ben Bart en vertrek binnenkort (2 september) naar Peru! Ik ben een 25-jarige Dendermondenaar en heb 'Revalidatiewetenschappen en kinesitherapie' gestudeerd in het Gentse. Daarnaast engageer ik mij al enkele jaren voor het rugbyteam van de Universiteit Gent en hou ik van natuurwandelingen en vogels spotten.

Dat ik nu naar Peru vertrek als vrijwilliger om kinderen te helpen is geen toeval. De vorige twee jaren vertrok ik al naar Kameroen (bouwproject + animatie/revalidatie kinderen) en de Filipijnen (ecologisch bouwproject), allebei 1 maand lang, om daar mijn steentje bij te dragen. Ook gaf ik hier in België watergewenning aan kinderen met een beperking en bracht rugbyvaardigheden aan als trainer voor kinderen onder 8 jaar. Naast kinesitherapie is één van mijn vele uitdagingen in Wasi Esperanza om groepstherapie en groepsactiviteiten te organiseren via sport en spel. Ook ga ik proberen om naast mijn werk in Wasi Esperanza rugbyinitiaties te geven aan de kinderen/jongeren in Ayacucho. Ik kijk er ongelooflijk naar uit om mij helemaal te laten opgaan in het werk dat mij te wachten staat. Tot hoors!

Circus in Wasi Esperanza

Dames en heren…….Circus in Wasi Esperanza!

Woensdag 22 april 2015 kwam Anne en zijn 2 lieftallige assistenten van de Nederlandse organisatie proniños die ondersteuning in scholen geeft naar Wasi Esperanza. De kinderen werden opgesplitst in 2 groepen. In de voormiddag kwamen de kleine kindjes aan de beurt, in de namiddag de iets grotere kinderen. Voor elke groep had Anne een aparte circus-show voorbereid. Ondanks dat Anne de taal niet sprak, waren de kinderen allemaal laaiend enthousiast door zijn charisma en uitstraling. In de voormiddag waren voornamelijk kinderen met een zware motorische beperking aanwezig waardoor het moeilijk was voor hen om de trucjes zelf uit te voeren. Maar toch werden de trucjes op een heel simpele manier aangereikt dat ook zij plezier konden beleven aan het uitvoeren van de trucjes, mits enige begeleiding van een ouder. Veel trucjes waren ook partneroefeningen, wat leuk was omdat zo de band tussen ouder en kind versterkt kan worden. Er was veel materiaal ter beschikking. De kinderen konden ook kiezen of ze nieuw materiaal wilden uit proberen of nog even met het vorig materiaal wilden blijven oefenen. De trucjes gingen van gooien met balletjes of doekjes tot de Chinese borden. Voor elk wat wils dus. Op het einde van de voormiddag haalde Anne alle trucs uit de kast en deed hij nog een aantal hele moeilijke trucs. In de namiddag waren de grotere kinderen aan de beurt. Deze kinderen hadden niet zo’n grote fysieke beperking waardoor ze wel klaar waren voor het zwaardere circuswerk. Er werden zelfs menselijke piramides gebouwd! De kinderen voelden zich echte circusartiesten.

Namens de kinderen en het team van Wasi Esperanza, dankjewel Anne en co voor deze geweldige dag vol verbazing en plezier! De zaterdag erna werd deze superdag nog eens overgedaan voor onze kindjes in San Miguel, met alweer veel blije gezichtjes als resultaat.

Peru: een “case story”

In onze vorige case story (Guatemala: De kinderen van Asociación Gissel) gingen we dieper in op het systeem van de gezondheidszorg in Peru. Nu tonen we waar we soms tegenop boksen, n.a.v. het verhaal van de 3-jarige Jeanpier. Ellen vertelt:

“Jeanpier is 3 jaar en de tweelingbroer van Jeanpol. Ze wonen samen met hun mama, papa en oma in een huisje buiten het centrum van Ayacucho. Bijna een jaar geleden is mama met haar zoon naar Wasi Esperanza gekomen met de vraag om therapie te krijgen omdat haar zoon niet kon stappen. Na de evaluatie zagen we dat zijn motoriek in het algemeen vertraagd was en zijn we beginnen zoeken naar de eventuele oorzaak. Jeanpier heeft geen medische diagnose, maar wij zagen hem met zijn broertje en opa elke week in de wachtzaal en zijn zo uitgekomen bij neurofibrimatose als mogelijke diagnose. Dat is een erfelijke aandoening die huid, bind- en zenuwweefsels aantast. De ziekte staat gekend voor zijn café–au–lait vlekjes die je over heel het lichaam kan vinden en de vaak typische gezichten, deformaties van botten, leer- en gedragstoornissen en een achterstand in de ontwikkeling. Ook de dokters van Mision USA, waar we geregeld mee samenwerken, dachten dat we wel eens gelijk konden hebben. Wat Jeanpol heeft is een deformatie van zijn onderbeen: de 2 botten van zijn linkerbeen groeien als een banaan naar binnen. Dit was in eerste instante nier erg zichtbaar, maar toen Jeanpier begon te lopen (dankzij onze goede therapie ?) zijn de botten meer gewicht beginnen dragen en is de deformatie vergroot.

Peru: nieuwe vrijwilligster Lore

“Ik ben Lore, 24 jaar en afkomstig uit Boechout. Ik ben afgestudeerd als kinesitherapeut en doe er nog een jaartje bij om mij te verdiepen in de revalidatie bij kinderen. Op 1 juni ruil ik mijn Leuvens studentenleven in voor een jaar vrijwilligerswerk in Peru. Daar ga ik aan de slag in de revalidatiecentra ondersteund door Tumbador.
Dat ik graag met kinderen en jongeren werk, weet ik uit ervaring als jeugdleidster bij Kena, een vzw die kampen organiseert in een prachtig domein in Limburg. Een van mijn grotere passies is muziek spelen. Ik speel klarinet en basklarinet en hoop daar na een jaartje rust nog even enthousiast mee verder te gaan. Een andere passie is ropeskipping, de sport die ik een tijdje heb beoefend en nu met veel plezier aanleer aan beginners. Misschien pak ik in Peru ook nog eens een touwtje vast en, wie weet, valt er plaatselijk ropeskippingtalent te ontdekken.
Ik kijk er heel erg naar uit om binnenkort te vertrekken en om sterke ervaringen op te doen tijdens het komende jaar. Je hoort nog van mij...” Lore organiseert nog een benefiet voor haar vertrek op zaterdag 17 mei. Alle info vind je op www.tumbador.be. Inschrijven kan nog tot 1 mei!

We gebruiken cookies om jouw surfervaring gemakkelijker en aangenamer te maken. Je kan de installatie van cookies weigeren, maar dan zullen sommige onderdelen van onze website niet of niet optimaal werken.