De blog van Stephanie

Volg onze vrijwilligster Stephanie mee op haar blog: https://vanbeeckstephanie.wordpress.com  Er staan regelmatig leuke verslagjes op!

Het jaar in 12 hoogtepunten

In Peru werd even stilgestaan bij de belangrijkste momenten van elke maand voor ons project Wasi Esperanza... Coördinator Emilie vertelt:

JANUARI: Opening van het nieuwe jaar met een aangepast feestje en we zetten de mama die zich vorig jaar het meest heeft ingezet voor haar kind in de bloemetjes.

FEBRUARI: In Ayacucho organiseerden de vrijwilligsters Ellen en Neus een fuif die voor meer naamsbekendheid en centjes moest zorgen. Met dat geld hebben we een grote opbergkast en nog wat spullen kunnen laten maken!

MAART: We gaan voor het eerst naar Pichari, met 2 kinesisten (1 van San Miguel en 1 vrijwilligster). Zij en sociaal assistente Mili worden warm onthaald. Zo’n 30 patiënten worden geëvalueerd en we kijken wie de volgende keer moet terugkomen.

APRIL: Wasi Esperanza wordt 1 jaar! Voor de Semana Santa maken we een mooi bloementapijt en we nemen deel aan de festiviteiten tijdens de paasweek.

Vrijwilligster Stephanie bezoekt Machu Picchu

De boog kan niet altijd gespannen staan. Dat geldt ook voor onze vrijwilligers... Vrijwilligster Stephanie die in revalidatiecentrum Wasi Esperanza werkt trok met haar ouders naar Machu Picchu, zoals ze het zelf noemt “’s werelds mooiste wonder”...

“Begin september zijn mijn ouders en broer mij komen bezoeken in Ayacucho. Na een aantal dagen samen lekker eten en uitstapjes doen vertrokken zij om hun reis door Peru verder te zetten. Het laatste deel van hun reis bracht hen in Cusco, waar ik hen ben gaan opzoeken. Eerst logeerden we in de Pumawasi lodge, gelegen in Calca (de heilige vallei). Daar werden we hartelijk onthaald door eigenaar Eduardo. ’s Avonds genoten we van een heerlijke maaltijd, bereid op de barbecue, onder de sterrenhemel. De volgende dag namen we de trein naar Aguas Calientes, een prachtige treinreis. We reden tussen de bergen van de Heilige Vallei, langs een wildstromende rivier, tot we uiteindelijk aankwamen bij Aguas Calientes. Dat is een heel commercieel stadje, volledig gericht op toeristen. Die avond kropen we op tijd in ons bed, want we moesten de volgende dag al om 5u ’s ochtends klaarstaan om de bus naar Machu Picchu te nemen. Op twee uur tijd waren we dankzij de gids heel wat te weten gekomen over de Inca’s en hun leven. Nadien hadden we nog tijd vrij om rond te lopen en trokken we erop uit om de Machu Picchu te beklimmen. Na anderhalf uur klimmen stonden we op de top van de berg. Duizelingwekkend was het uitzicht over de vallei met de stad en de Wayna Picchu! Jammer genoeg belemmerden wolken af en toe het uitzicht. Tijdens de afdaling begon het heftig te regenen. Helemaal doorweekt kwamen we terug aan in Aguas Calientes, om opnieuw de trein te nemen. Tijd voor een opwarmende en ontspannende douche! Maar wat een avontuur was Machu Picchu. Het was een dag voor inspanning, ontspanning, avontuur en cultuur! Onze laatste dagen samen hebben we doorgebracht in Cusco, volgens de Inca’s de navel of middelpunt van heel het incarijk. Dinsdag heb ik dan afscheid moeten nemen van mijn ouders en broer in de luchthaven van Lima. Maar het is geen echt afscheid, eerder een tot ziens, want terugkomen doen ze zeker!”

De maand van de Persoon met een Handicap

In Ayacucho werd de maand oktober door de regionale overheid uitgeroepen tot de maand van de Persoon met een Handicap (PmH). Wat dat inhoudt vertelt Peru-coördinator Emilie Wouters.

“De hele maand waren er tal van activiteiten waar we met revalidatiecentrum Wasi Esperanza zo veel mogelijk aan meedoen. De eerste week stonden er bezoeken aan publieke en private instellingen op het programma, om zo de bereikbaarheid voor PmH aan te kaarten. Zo zijn de kinderen van de dagopvang dinsdag met hun rolstoelen naar de gemeente, de bank… geweest. Donderdag vond er dan onder leiding van Wasi Esperanza een optocht door het centrum van de stad plaats. Vele andere organisaties deden mee en hierdoor werd het een succes, met als afsluiter lekker sandwiches en uiteraard chicha.

De week erna stonden we met alle organisaties die instaan voor PmH op een informatieve markt op de plaza de armas. Zo maken we weer een beetje bekend wat we doen en vooral laten we weten dat ook PmH rechten hebben. De dag erna is er dan weer een talentenshow waar iedereen met een speciaal talent en mooie kunstjes kan deelnemen. Ook onze kinderen en ouders doen mee: onder leiding van Zulma hebben ze een dansje ingestudeerd dat ze voorstellen. Ook heel het team doet mee omdat we een sociodrama hebben ingeoefend waarin we de problematiek van de PmH en revalidatie aan het licht brengen. 16 oktober was de centrale dag waarop we naar de mis gingen met een kleine ceremonie en een maaltijd aangeboden kregen door de gemeente. Daarna werd er in Wasi Esperanza verder gefeest met de kinderen en bijhorende clowns. Ook de daaropvolgende week waren er nog gesprekken en andere activiteiten. We zijn blij met de interesse voor de PmH!

Blijf zeker ook onze facebookpagina in het oog houden. Daar posten we de laatste nieuwtjes, stellen we je voor aan het team en vind je foto’s van onze activiteiten.”

Nieuwe vrijwilligster Stephanie

We laten onze nieuwe vrijwilligster aan het woord:

“Hallo iedereen! Graag wil ik mij even voorstellen. Ik ben Stephanie Van Beeck, de nieuwe vrijwilligster. Ik ben 24 jaar. Begin juli ben ik aangekomen in het wondermooie Peru. Ik ga voor een jaar als vrijwilligster werken voor Wasi Esperanza (in Ayacucho) en Qam Hina Kani (in San Miguel). Ik kom uit een gezin van 2 kinderen. Mijn hobby’s zijn tennis, lopen, klimmen, yoga, zwemmen en knutselen. Daarnaast heb ik tennisles geven aan de kleinsten en heb ik veel gebabysit.

 

Ellen vertelt over het “tapijt”

Na een succesvolle editie vorig jaar, waren we weer wildenthousiast om dit jaar ook deel te nemen aan de ‘Alfombra’! Op 16 april was het tijd voor onze Alfombra. Dit is een groot tapijt dat wordt gemaakt op de Plaza de Armas met allerlei natuurlijk materiaal. ’s Avonds volgt dan een processie waarop Jesus en Maria elkaar ontmoeten tijdens het dragen van het kruis en wandelen over de tapijten. Zoals veel dingen in Peru was ook onze Alfombra een plan dat de dag voordien pas echt concreet werd. Het ontwerp: de manta van Huamanga (zo wordt de stad Ayacucho genoemd door de plaatselijk bevolking) met daarop een jongetje in een rolstoel en een meisje met een wandelstok.
Omdat er een kerkelijk symbool aanwezig moest zijn hebben we de kindjes engelvleugeltjes gegeven. Maar zoals jullie allemaal weten zijn onze kindjes hier allemaal engeltjes dus dat kwam goed uit! Willy heeft het voor ons getekend. Nu moest er alleen nog materiaal gezocht worden. De studenten van Madres Especiales hebben stofjes geknipt die we gekregen hadden van op de markt en op woensdagmorgen zijn we alle kleur uit Ayacucho gaan wegknippen. Elk gekleurd bloemetje moest eraan geloven…
Met onze bloemen, stofjes en gips in de aanslag zijn we er aan begonnen. 3 uurtjes heeft het ons gekost om ons kunstwerk af te krijgen. En het resultaat was geweldig…. Ik had nooit verwacht dat het zo mooi ging worden en de meeste mensen vonden het schattig! Het was ook heel leuk om te maken: samenwerken met heel het team en de toeschouwers die rustig toekeken en onder de indruk waren van de geslaagde samenwerking tussen de Peruanen en de buitenlanders!

Peru: de eetgewoontes

Geregeld laten we een vraag aan bod komen die door het publiek gesteld werd op ons 10-jarig bestaansfeest. Zo ondermeer hoe een doorsnee dag eruit ziet en wat de typische keuken is. Heb je zelf nog een vraag, stuur ze dan naar Dit E-mail adres wordt beschermd tegen spambots. U moet JavaScript geactiveerd hebben om het te kunnen zien..

Peru: de eetgewoontes

Peruvianen hebben eetgewoontes die wat afwijken van de onze. Veel Peruvianen eten 2x per dag (ontbijt en 's middags) een warme maaltijd. Dit gerecht bestaat standaard uit rijst en aardappelen, aangevuld met wat groenten, bonen, vlees of vis. Aardappelen bestaan hier trouwens in tal van varianten: niet enkel de klassiekers zoals wij ze kennen, maar bijvoorbeeld ook de camote, zoete aardappel, is vaak van de partij.
De lunchpauze duurt 2 uur: tijd genoeg om thuis een warme maaltijd te gaan verorberen. Als er thuis geen maaltijd bereid werd, is dit geen reden tot paniek. Je vindt op elke hoek van de straat wel een restaurant, dat gaande van 1 euro (op de markt) tot 6 euro (in de chiquere restaurants in het centrum) een driegangenmenu voorschotelt, inclusief een drankje! Loopt het water jullie al in de mond, aarzel dan niet om jullie in te schrijven voor onze jaarlijkse benefiet. Hier zullen ondermeer Peruviaanse gerechten geserveerd worden. De prijzen liggen weliswaar iets hoger dan in Peru, maar jullie steunen er uiteraard wel Tumbador vzw mee!

Vrijwilligster Neus vertelt over afgelopen maanden

Negen maanden ben ik ondertussen in Ayacucho, de tijd vliegt! En het begint af te korten want in mei vertrek ik naar huis. Ik ga het zeer jammer vinden als het einde nabij is, het is een geweldige ervaring! Maar goed, ook de komende maanden zijn er zijn nog veel dingen te doen!
Naast het gebruikelijke werk met de patiënten, organiseren Ellen en ik op 21 februari een benefietfeest om geld in te zamelen en wat meer naamsbekendheid te geven aan Wasi Esperanza. We hebben sponsors gezocht en 4 bands uitgenodigd die graag met ons willen samenwerken. Daarnaast zullen we ook van de gelegenheid gebruik maken om juwelen te verkopen. Ter promotie zijn we op een lokale televisiezender van Ayacucho geweest om te vertellen over het werk van Wasi Esperanza en reclame te maken voor het feest. In het begin waren we een beetje nerveus, maar daarna waren we heel overtuigend! Bovendien heeft dezelfde zender voorgesteld om een kleine documentaire in het centrum te maken waarmee we de kijkers bewust willen maken.
Tijdens mijn periode in Ayacucho heb ik veel geleerd, zowel van de collega’s als van de patiënten. Elke dag voel ik me meer geïntegreerd, ook al is het leven hier heel anders dan in Spanje.
Ondanks het vele gerealiseerde werk zijn er nog steeds veel behoeften in dit arme deel van Peru. Dus moeten we blijven werken en andere vrijwilligers stimuleren om ons team te komen versterken!

De eerste maanden van vrijwilligster Ellen in Peru

Ellen Van Hoeydonck vertrok in september naar Peru om er een jaar als vrijwilligster voor Tumbador vzw te werken. Na een drietal maanden maakt ze een balans op. Hallo Telegramlezers! Ik zit hier nu net geen 3 maanden en ik kan jullie vertellen, de tijd vliegt hier vooruit! Een 4de van mijn jaar is gewoon al voorbij! Alles begint hier een beetje op zijn plooi te vallen. De eerste indrukken zijn veranderd in dagelijkse routine.

Wat niet wegneemt dat ik hier elke dag iets nieuws meemaak of eventjes met mijn mond opensta van verbazing. Het werken in het centrum is heel gevarieerd. De laatste weken heb ik mijn eerste lesje voorbereid over 'de normale ontwikkeling van het kind', Naty (de jongste kinesist van het team) begeleid tijdens haar therapieën, zelf therapie gegeven en juwelen gemaakt voor het winkeltje. De grote variëteit en het gemotiveerd personeel maakt het werk zo leuk. Ik geef wel toe dat de culturele verschillen nu duidelijk worden en alles hier een heel andere aanpak nodig heeft. Alles verloopt hier duizend keer trager. Het is hier echt: 'als het vandaag niet is, dan is het morgen.' En voor een gestructureerd Belgisch meisje zoals als ik durft dat wel eens te wringen. Maar dat maakt de uitdaging des te groter!

Katrien en Katrijn stellen 2 patiëntjes voor

Katrien en Katrijn stellen 2 patiëntjes van het centrum Wasi Esperanza in Ayacucho voor. Azul was tijdens het 10-jarig bestaan te zien in het skypeverslag terwijl kinesiste Mayra haar behandelde. Ook over de evolutie van Jon had Emilie het...

Dagje naar San Miguel

Eind september trok het hele team van Ayacucho, inclusief nieuwe vrijwilligster Ellen, een dagje naar San Miguel. Ellen vertelt...

Ons grote doel van deze dag was het sensibiliseren van de plaatselijke bevolking. Om 7u stipt hadden we afgesproken om te vertrekken, maar aangezien we hier in Peru zijn denk ik dat we pas een uur later op weg waren. Bij aankomst stonden patiënten en ouders al ongeduldig te wachten met slogans en ballonen om aan de optocht te beginnen en door San Miguel te trekken. Onze bestemming was Plaza de Armas, waar iedereen een verfrissend drankje kreeg.

We gebruiken cookies om jouw surfervaring gemakkelijker en aangenamer te maken. Je kan de installatie van cookies weigeren, maar dan zullen sommige onderdelen van onze website niet of niet optimaal werken.